امیر حسین کاوه

 رونق  و پیشبرد امر تولید امروز یک خواست همگانی است. چیزی که هیچ اراده ی مخالفی ندارد و رای صد درصدی و مثبت همه ی خواص و عوام جامعه  را بدنبال خود دارد.

حالا با این همه تایید ؛ پس چرا تولید جان نمی گیرد و بیشترِ  تولید کنندگان ما همچون  یتیم بی پناه آه و ناله می کنند؟

همه معتقدند وقتی اراده ی همگانی بدنبال کاری باشد آن امر با سرعت  و به راحتی به قله ی موفقیت می رسد.

پس چرا این فرضیه به تولید که می رسد؛ وفاقِ بی نتیجه است؟